Skip Navigation
 

Mury Troi na Złotym Rogu

PORTRET Piotra przy drodze W-P

33. DRUGI LONDYN NAD ODRĄ

Troja Północy

Tadeusz Grabowski, PIEŚŃ O KRÓLU OLAFIE i STEŃKA Z KAMIENIA; Wydawnictwo Poznańskie 1972

TG zaczyna od Widsith'a, który jest podróżą historyczną napisaną przez Czecha, który przybył do Płocka z Judytą Czeską i wziął udział w poselstwie Władysława Hermana do Anglii. Widsith był naśladownictwem Beowulf'a, który był rapsodem na śmierć Swena Widłobrodego. Poselstwo Hermana było przed zamordowaniem Mieszka Bolesławowica przez Prawdziców, który płynął w tym poselstwie do Anglii. Po śmierci Mieszka jego nadworny panegirysta, Gall Anonim, napisał AMLETUSA, którego Sakso Gramatyk wciągnął anachronicznie do Gesta Danorum.

Podobnie tragiczną postacią był Olaf Tryggvason. Olaf miał spędzić wczesną młodość w Nowogrodzie Wlk, który to wniosek pochodzi z zapisu, że wychował się w GARDERIKE, czyli Kraju Miast – jak Skandynawowie nazywali Ruś – i ożenił się z córką witezia Bursysława. Garderike można to jednak tłumaczyć jako Miasto Ryga, a GARDE jako zachodniosłowiański gard, jak StarGARD.

Olaf ożenił się ze najstarszą córką witezia Burysława Gejrą, która była Księżną Litwy, co wypada odnosić do dworu Prawdziców w Samborze–Królewcu, gdzie wikingowie z Wolina budowali twierdzę i port wojenny w Piławie. W r. 982 Olaf wziął udział w wyprawie Ottona II do Włoch, aby tworzyć tam flotę cesarską.

Po klęsce Niemców z Arabami w Kalabrii wybuchło powstanie Słowian Połabskich. Olaf przeszedł na stronę Słowian, gdyż został jarlem Bractwa Śmiałych Żeglarzy na Woliniu czyli Jomsborgu. Jako jarl Jomsborga wziął udział w wojnie szwedzkiej w 986 r, wspierając jarla Gotlandii Eryka przeciw sprzymierzonej z Haraldem Sinozębym kupieckiej Birce. Koalicja gotlandzko-polska rozgromiła sojusz skandzko-duński, co Eryk wykorzystał do spacyfikowania Birki, zmieniając jej nazwę na SZTOKHOLM i anektując Skandię jako Wielką Gotlandię. Harald został przywieziony na Wolin, gdzie umarł z ran a królem Danii został jego syn Swen.

Po wojnie szwedzkiej Olaf udał się do Anglii, gdzie służył jako najemnik. Ta sytuacja trwała do bitwy pod Hedebami w r. 993, w której Obodrzyci i Szwedzi rozgromili Swena Widłobrodego, którego sprzedali Polakom. Dania została zlikwidowana, gdyż Eryk zagarnął Norwegię, Zelandię i Fionię a Swenowi pozostała tylko Jutlandia, skąd udał się on na podbój Anglii.

Olaf sprzymierzył się ze Swenem, ale doszło do rozdźwięków między Polską a Szwecją więc Olaf powrócił na Wolin, gdzie spędził zimę 994-5. Na wiosnę wyruszył z potężną flotą do Norwegii, gdzie Szwedzi ponieśli klęskę a Eryk zginął, czyli że Olaf został królem Norwegii dzięki flocie wolińskiej. Olaf chciał zagarnąć również Zelandię i Fionię, ale tu na drodze stanęła mu siostra Bolesława Chrobrego, wdowa po Eryku Zwycięskim i matka młodego króla Szwecji Olafa Skottkonunga, Storrada Dumna, która zaprzysięgła Olafowi zemstę. Storrada wyszła za Swena Widłobrodego, który dzięki temu odbudował Królestwo Duńskie.

Europejskie obchody milenijne odbywały się w Szczecinie i Zatorze-Malborku. Obchody milenijne musiały być w mieście europejskim, jakim był w Polsce poza Winetą Szczecin - nazywany Drugim Londynem i GNIEZNEM czyli stolicą. Ponieważ Prawdzice byli wyznania słowiańskiego więc­ do GNIEZNA ich nie zaproszono, wobec czego zorganizowali obchody konkurencyjne w Malborku, na które zaprosili WYKLĘTEGO króla Francji Roberta Złodzieja, któremu towarzyszył Olaf Tryggvason. Koło Rugii-Svolder od SWAROGA doszło do Bitwy Królów, w której Robert Złodziej skapitulował przed Polakami a Olaf skoczył w pełnej zbroii do morza.

TG pisze o tej bitwie: Interesuje ona nas szczególnie ze względu na to, że historycy skandynawscy łączą ja z dziejami Pomorza Zachodniego i przypuszczają, że brał w niej udział Bolesław Chrobry. Chrobrego tam nie było, ale intryga została uknuta za jego wiedzą.

Autorem PIEŚNI O KRÓLU OLAFIE była wyraźnie Gejra, o czym świadczy koloryt poematu. Jako księżna Litwy nie mogła jechać z Olafem do Włoch, ale czekała, wybaczając mu kolejne małżeństwa. On z łupów angielskich starał się spłacić jej posag, który poszedł na wyprawę włoską, a w r. 1000 zdawał się płynąć do niej. Eufemizm o jej śmierci zdaje się być dodatkiem.

Nazwa KONIN pochodzi od IKONIUM w Azji Mniejszej jako stolicy Sułtanatu.

Bolesław II Wielki wypędził z Turkiestanu Turków, którzy poszli na Zachód i podbili Azję Mniejszą, gdzie założyli Sułtanat IKONIUM. Po wygnaniu Bolesława Sułtan Ikonium nie dopełnił Traktatu toteż dowódca polskiego korpusu w Azji Mniejszej, niejaki Ryba z Koszalina, ZERWAŁ Pokój polsko-turecki, co zostało opisane w sadze Ucieczka z Dworu Attyli. Organizatorem spisku był ojciec faworyty sułtańskiej Grek, który Polował na skarbiec sułtański. Gdy jednak Ryba wdarł się do skarbca to zastał tam złota WIELOKROTNIE więcej niż się spodziewano, toteż na przygotowane przez Greka wozy załadowano małą ich część. To dowieziono z przygodami do Morza Śródziemnego, gdzie czekały statki.

Ważniejszym od złota było jednak uprowadzenie ogierów tureckich, gdyż tureckie konie były najlepszymi końmi bojowymi bo WALCZYŁY, toteż zdobycie ogierów tureckich WARUNKOWAŁO Krucjaty. Ponieważ do zbudowania Pałacu Hermanowskiego w Płocku (obecnie Więzienie) Władysław Herman mieszkał w zamku KASZUBY na górze Stołowej w Pełce to pierwszą stadninę turecką założono tam właśnie, co zmieniło nawę Pełki na KONIN od Ikonium.

Zamach Ryby miał ten skutek, że Turcy dokonali najazdu na Nadczarnomorze i zhołdowali Ruś Kijowską, dochodząc do Sandomierza, gdzie zostali powstrzymani przez Polaków, Węgrów i Wołochów Mieszka Bolesławowica. Kanclerz Mieszka Magnus Włast dowiedział się od Ryby o wielkich skarbach tureckich w Ikonium i zaczął POLOWAĆ na nie, co zrealizował w I. Krucjacie, zdobywając Ikonium i sprzedając Azję Mniejszą cesarzowi bizantyjskiemu.

Jonathan Phillips, DRUGA KRUCJATA - Rozszerzanie granic chrześcijaństwa; Copyright C for the Polish edition by REBIS Publishing Hause Ltd., Poznań 2013.

Na obwolucie i okładce jest kolorowy obraz TRYUMFALNY WJAZD CESARZA. Obraz nie jest opisany, ale PASUJE do Troi na Złotym Rogu, bo zdają się to być Słynne NAWODNE Mury Trojańskie, przy których KOMPASY STAWAŁY. Ja wytłumaczyłem to tym, że Nawodne Mury Troi Kara-k'ORFEUSZA z Krakowa były murami Przeładunkowymi, gdyż Troja była dystrybutorem Żelaza Scytyjskiego, Powiślańskiego, Ryskiego oraz Stali Kieleckiej. Żelazo składowano we wnękach murów Nawodnych, toteż gdy cumowano przy nich statki to kompasy STAWAŁY.

Mury Troi czy Aleksandrii Trojańskiej, zwanej przez Greków BIZANCJUM zostały zastąpione murem RZYMSKIM kilka kilometrów dalej na Zachód, zaś nad doliną byłej fosy fortecznej ze Złotego Rogu do Marmary (na Obrazie, gdzie jest bulwar Ata Tirka) Rzymianie zbudowali AKWEDUKT łączący wodociągową sztolnię zewnętrzną z wewnętrzną. KORONY na Obrazie nie są ani rzymskie ani średniowieczne, gdyż mają Pałki wandalskie. Nazwa Pałka pochodzi od Góry PEŁKA w Koninie, na której stał pałac KASZUBY, w którym wręczano Buławy. Armia ma sztandary z Czarnym Orłem, POD KTÓRYM STANĘLI POLACY pod Suchymi Krutami. Czarny Orzeł nazywa się po polsku GAPĄ od Gopła czyli Orlego lub Sokolego Gniazda, jak nazywano zamek AMAZON w Płocku i zamek Na Wyspie w Kruszwicy, gdzie było jeszcze 3 inne zamki. Niech nikogo nie zwiodą LILIE – raczej NIE Burbońskie, bo burbońskie są na bazach kościołów wrocławskich Tymoteusza – zięcia Posejdona z Poznania a II następca Tymoteusza Innachos zbudował Mont-Saint-Michel, gdzie Lilie Burbońskie usunięto przy przebudowie neogotyckiej.

Byłby to II pod względem wieku zachowany kolorowy obraz realistyczny, po KLEOPATRZE I ANTONIUSZU w Loży, obserwujących inscenizację Bitwy Morskiej w zatoce aleksandryjskiej, w której Cezar ucieka z Pałacu Aleksandryjskiego WPŁAW przed powstańcami. - Jeśli ktoś ma obiekcie to powołam się na relację Ottona z Bambergu przed II Krucjatą: "Gdy przybyliśmy do Szczecina to zadziwiły na figury ludzi Jakby Żywych. A najdziwniejsze było to, że nie było STARZENIA SIĘ FARB choć stały na słocie i słońcu."

Mapka na str. 17 zamieszcza na Wołoszczyźnie nazwę POŁOWCY i datę roczną 1147. Połowcy to polska nazwa Turków Seldzuków, którzy najechali północne Nadczarnomorze w 1085 r. w odwecie za zamach Ryby na dwór sułtański w Ikonium. Panowanie Seldzuków na Wołoszczyźnie było dość krótkie, bo zajęli ją po zamordowaniu Mieszka Bolesławowica w Płocku w r. 1089 – prawdopodobnie za zgodą Sieciecha, ale musieli uciekać po bitwie pod Przemyślem w r. 1099, kiedy to Magnus Włast zniszczył Armię Jerozolimską i zdobył Ikonium, zagarniając skarbiec seldzucki. I krucjata była więc Boczkajem przy Magnusie.

Wówczas Wołoszczyznę zagarnęli Bizantyjczycy, ale odbił ją Henryk Sandomierski w r. 1147 w sojuszu z Rogerem II Sycylijskim, który najechał Albanię. Niemcy mają więc rację, że Henryk w Palestynie Nie Był – bo uczestniczył w krucjacie Rogera na Tunis.

Tak jak I krucjata była Nieodzowna wobec sojuszu niemiecko-tureckiego, tak II była skutkiem rekonkwisty tureckiej w Turkiestanie i groźby podboju przez Turków Chin. Były to Chiny DZURDZEŃSKIE jak nazywano tam Polaków od Gruzinów, którzy obsługiwali Turkiestańską Drogę Jedwabiu. W II wyprawie do Chin Bolesław III założył w Północnych Chinach teokratyczny system okupacyjny zwany Cesarstwem Kapłana Jana a nad Jangcy pozostawił Prawdziców jako Cesarzy Południowego Sungu.

To próbowali powtórzyć Seldzucy, wobec czego cesarz Południowego Sung zwrócił się do Marszałka Pryncypatu Piotra Włostowica, że za pokonanie Seldzuków da mu skarbiec Prawdziców nad Bajkałem, który badali ostatnio Rosjanie jako GLINIANY DOM. Ta twierdza do zamieszkania się nie nadaje a na wyspie znaleziono tylko Grób Skandynawa, jak go nazwali antropolodzy.

Piotr rozgromił Seldzuków pod Samarkandą w 1139 r. Piotr ogłosił się Kapłanem Janem. Napisał list do Władców Zachodu i Papieża z Pouczeniami co do walk z muzułmanami. Pisze: "JA MAM CAŁE GÓRY ZŁOTA, ale nie kopią go ludzie w wielkim znoju, tak jak u was, tylko myszy i mrówki." Uchodziło to za wierutną bujdę, ale znaleziono gryzonie i mrówki, które – gdy da się im jeść – przekopują pracowicie złotonośną ziemię w poszukiwaniu samorodków i drobin złota. Są to świstaki indyjskie i mrówki kalifornijskie.

Poza obsługiwaną przez Gruzinów Turkiestańską Drogą Jedwabną był też Syberyjski Spław Jedwabny. Angara jest OKRESOWO spławna, toteż na Bajkale czekały łodzie na Niską Wody, aby spławić jedwab do Rzeki Kapłana Jana i przewłoką Jenisejską do Ketu. Piotr Włostowic, który ożenił się z córką cesarza Południowego Sung, woził złoto Prawdziców Wielkim Spławem Syberyjskim, przewłoką Uralską oraz Kamą, Wołgą i Donem a potem trauem Dniepru i Prypeci PIĘĆ LAT. Można mniemać, że I rok trwał spław do Jeniseju, II do Obu, III przewłoką łosiową do Kamy, IV spławem Wołgi i Donu do Perekopu a V trauem do Modlina. Hodowlę łosia jucznego, pociągowego i wierzchowego na Łotwie, w Rosji i na Syberii zlikwidował dopiero carat ze względów bezpieczeństwa wewnętrznego, z wielką szkodą dla gospodarki.

List Kapłana Jana do Władców Zachodu był największym bestsellerem do Marco Polo, toteż wypada się domyślać, że zainspirował II Krucjatę. Wyobrażano sobie, że CHRZEŚCIJAŃSKI Kapłan Jan uderzy na Turków, jak pod Samarkandą, którzy uciekli przed nim na Bliski Wschód. Tymczasem Piotr Włostowic, który złożył Złoto Prawdziców w twierdzy Modlin, został wezwany przez Pryncepsa do oddania mu złota, czego zrobić nie mógł, gdyż Modlin był na terenie udzielnego księstwa mazowieckiego Bolesława IV, który słyszeć o tym nie chciał. Prynceps kazał więc pochwycić Marszałka, oślepić go i objęzyczyć, co zrobiono we Wrocławiu, siedzibie rodowej Włastów.

Po podgojeniu ran Piotr udał się piechotą do Poznania, gdzie stanął w Rynku jako ŻEBRAK. To wywołało Wstrząs społeczny, a ponieważ prynceps do pacyfikacji Poznania armii użyć nie mógł to wezwał Rusinów, którzy przybyli w wielkiej liczbie i oblegli Poznań. Opozycja wezwała Pomorzan, którzy pobili Rusinów – co uważa się za początek Feudalnego Władztwa Gruntowego, sformułowanego w MAGNA CARTA.

Po tej bitwie Piotr napisał list do Bernarda z Clairvaux, który stał się Manifestem Drugiej Krucjaty, wobec czego król niemiecki Konrad III, do którego uciekł pobity pod Poznaniem prynceps Władysław, przywdział Jako Pierwszy płaszcz z KRZYŻEM. Dotychczas uważało się, że Zapalnikiem II krucjaty był upadek Edessy w roku 1144, gdy pobici pod Samarkandą Turcy poszli na Zachód i podjęli walkę z Krzyżowcami, zdobywając po długim oblężeniu Edessę, gdzie nie oszczędzili Nikogo.

W tą konkurencję wszedł zięć króla angielskiego, książę Saksonii (Dolnej) Henryk Lew, uzyskując od papieża poufną klauzulę, że ci, co nie mogą iść do Palestyny, uzyskają dyspensę idąc na Pogańskie Połabie – co okazało się ZAMACHEM na Konrada III, gdyż Henryk poprowadził na Połabie DZIESIĘĆ RAZY WIĘCEJ KRZYŻOWCÓW NIŻ CESARZ NA BLISKI WSCHÓD.

O ile też Konrad został pobity przez Turków w Azji Mniejszej to Polacy nie mogli bronić oblężonego przez Henryka Szczecina, gdyż NIE MOGLI Łamać Prawa Krucjatowego, czyli walczyć z Krzyżowcami Saskimi i Skandynawskimi, których miało być pod Szczecinem DWIEŚCIE TYSIĘCY, co kwalifikuje BŁAZEŃSKO armie niemieckie i francuskie na Bliskim Wschodzie.

Tą kwalifikację można też odnieść do krucjaty I, jeśli zważymy, że Armia Jerozolimska została zniszczona przez Polaków i Węgrów, czego beneficjentami byli krzyżowcy zachodnioeuropejscy a Niemcy, w razie ZAŁAMANIA frontu Europejskiego, byli gotowi wystąpić jako SOJUSZNICY TURKÓW. Polacy głosili, że pod Dorryleum zdrożeni i SPRAGNIENI Niemcy rzucili się Do Wodopoju, na co czekali Turcy, ale POLACY NIE UCIEKLI, dzięki czemu Cesarz opanował sytuację. Potem Niemcy jeszcze DZIESIĘĆ RAZY stosowali Prawo Krucjatowe Przeciw Polsce.

W Epilogu czytamy: „II wyprawa krzyżowa, (1145-1149), nader rzadko brana na warsztat historyka, była niezwykle śmiałą próbą rozprawienia się z niewiernymi aż na 3 frontach. Hufce krzyżowców, zachęcone przez papieża Eugeniusza III oraz bernarda z Clairvaux, zamierzały pokonać muzułmanów w Ziemi Świętej i na Półwyspie Iberyjskim, a także pogan w północno-wschodniej Europie. Jednak – ku zaskoczeniu i przerażeniu społeczeństwa wychowanego na tryumfalnych i wspomnieniach I krucjaty – jedynie w Iberii odniosły one pewien sukces.”

POKRĘTOŚĆ planów II krucjaty polegała na głównym uderzeniu na CHRZEŚCIJAŃSKI Szczecin – siłą 200 tysięcy Niemców, Czechów i Skandynawów – co miało ZMUSIĆ Polaków do otwarcia krzyżowcom drogi na Morze Czarne i podbicia Tędy Właśnie Azji Mniejszej jako POTENCJAŁU politycznego Bizancjum i Sułtanatu. II krucjata szczezła więc pod Szczecinem, który został jednak wyłupiony z polskiego systemu politycznego. Gdyby oblężenie Szczecina się udało to jego los podzieliłyby Polska i Ukraina.

STEŃKA Z KAMIENIA.

Ja znam tylko Sagę o Steńce z Wisełki. Steńka z Wisełki jest archetypem TROI PÓŁNOCY, wobec czego szkoda, że TG sprowadził sprawę na manowce odnosząc Steńkę do Braci Witalijskich, gdy sprawa jest sto razy ważniejsza, gdyż chodzi o zdobycie Winety przez Waldermara I w 1177 r, co oddało Bałtyk Niemcom. Było to wydarzenie na miarę bitwy pod Manzinkertem w Armenii w r. 1072, która dała Azję Mniejszą Turkom. Saga opiera się na protokole śledztwa w Kamieniu Pomorskim, bezpośrednio po zniszczeniu przez Duńczyków Winety, ale została ocenzurowana na korzyść Niemców. Plan zdobycia Winety został opracowany na dworze Henryka Lwa i opierał się na współdziałaniu sasko-duńskim. Henryk miał agenta na dworze w Kamieniu, którym mógł być absztyfikant Steńki wilmoża Mongirt, który został ścięty. Steńce podsunięto kopulanta, który truł ją. Feralnej nocy otruł psy i podniósł kratę forteczną, pod którą wpłynęły do twierdzy okręty duńskie.

Skutkiem tego był hołd Bogusława I dla Waldemara Wielkiego w r. 1185. Hołd odbył się na okręcie, gdyż Bogusław oddał Waldemarowi suwerenność na morzu i Sławę-Sławonię – jak nazywano ziemie na zachód od Odry. W r. 1189 Duńczycy wyprawili się na Szczecin, ale go nie zdobyli, jednak nad główną bramą Szczecina zwisła flaga duńska. Podczas wyprawy Krzyżowej przeciw Czyngis Chanowi w l. 1223-25 Polacy aresztowali króla Duńskiego Waldemara II za tajną korespondencję z Czyngisem i wydali go cesarzowi Fryderykowi II, który obłupił go okrutnie więc Polska odzyskała Szczecin.
 
 
« powrót|drukuj